Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για το οικονομικό επιτελείο.
Τα μέτρα που χρειάζονται για να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα προϋποθέτουν ότι θα «τραβηχτεί» χρήμα από την αγορά, τη στιγμή ακριβώς που η ανάγκη για ενίσχυση της οικονομίας είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Οι προβλέψεις για υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας είναι ήδη αρκετά δυσοίωνες: το ΑΕΠ θα υποχωρήσει περισσότερο από 1% (ίσως και 1,5%) φέτος, ενώ για του χρόνου οι προβλέψεις είναι ακόμα αβέβαιες. Από τα μέτρα που θα ληφθούν, θα εξαρτηθεί εάν η οικονομία θα μπει σε πορεία σταδιακής ανάπτυξης ή, αντιθέτως, εάν θα επιδεινωθεί η κατάσταση και θα παραταθεί η ύφεση. Και η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι ένας αόριστος οικονομικός όρος, που απασχολεί μόνο «τις Βρυξέλλες»: η μείωση του ΑΕΠ κοστίζει σε θέσεις εργασίας και ήδη το 2009 η ανεργία αυξήθηκε σημαντικά.
Και εδώ έρχεται η ανάγκη για τετραγωνισμό του κύκλου: το 2010 η κυβέρνηση θα πρέπει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα, χωρίς όμως να επιβαρύνει την οικονομική δραστηριότητα. Ηδη ο «λογαριασμός» ανέβηκε, μετά τη διαπίστωση ότι το έλλειμμα κινείται στο 12-13% και το ποσό που θα χρειαστεί την επόμενη χρονιά για τη μείωσή του θα είναι 7-10 δισ. ευρώ.
Το πρόβλημα είναι πως η επιβολή φόρων κοστίζει ακριβά στην οικονομία, καθώς αφαιρεί χρήμα από την κατανάλωση και περιορίζει την οικονομική ανάπτυξη.
Επομένως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διαχωριστεί η «ήρα από το στάρι» και τα φορολογικά μέτρα να σχεδιαστούν έτσι ώστε να μην πληγεί το κρίσιμο κομμάτι εκείνο της κοινωνίας και της αγοράς που θα πρέπει να στηρίξουν την ανάκαμψη.
*Μια βασική διαφοροποίηση είναι ανάμεσα στα χαμηλά και τα υψηλά εισοδήματα. Ο,τι φόρος επιβληθεί σε νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα, θα αφαιρεθεί από την κατανάλωσή τους. Το ίδιο δεν ισχύει, όμως, για τα υψηλά εισοδήματα, τα οποία σε περίοδο κρίσης, ακόμα και χωρίς να μειωθεί το εισόδημά τους, έχουν την τάση να περιορίζουν την κατανάλωση και να αυξάνουν την αποταμίευση (πράγμα καταστροφικό, αφού χρειάζεται το ακριβώς αντίθετο). Η φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων, λοιπόν, μπορεί να εξασφαλίσει έσοδα με μικρή επίπτωση στην κατανάλωση.
*Διαφοροποίηση, επίσης, πρέπει να υπάρξει και για τις επιχειρήσεις και τη σχέση τους με την εφορία. Ακούγεται πράγματι πολύ «ένοχο» ότι κάποιες εταιρείες ή και ιδιώτες έχουν βεβαιωμένες οφειλές στο Δημόσιο που δεν εξοφλούνται. Κι εδώ, όμως, πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν η συγκυρία και να διαχωριστεί η «ήρα από το στάρι», γιατί ανάμεσα στους φορολογούμενους με «βεβαιωμένες οφειλές» περιλαμβάνονται και αρκετοί που δηλώνουν ειλικρινώς εισοδήματα και κέρδη αλλά αδυνατούν, λόγω συγκυρίας, να ανταποκριθούν. Θα πρέπει, λοιπόν, να γίνουν ορισμένοι διαχωρισμοί: Υπάρχουν συγκυριακά προβλήματα ρευστότητας ή αδυναμία ανταπόκρισης λόγω των δυσκολιών; Η οφειλή προέρχεται από πρόστιμα για φοροδιαφυγή ή οφείλεται σε αδυναμία καταβολής φόρου εισοδήματος, π.χ. λόγω της κρίσης;
Γιατί το πραγματικό πρόβλημα κρύβεται σε όλους αυτούς που έχουν... οφειλές, τις οποίες κανείς δεν έχει «βεβαιώσει», αφού κινούνται στο χώρο της παραοικονομίας. Και αυτοί θα πρέπει να είναι η κύρια πηγή των δημόσιων εσόδων στο εξής.
ethnos.gr
Διαβάστε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης...
Βασίλης Μπισμπίκης: Στα Όσκαρ με τη «Σπασμένη Φλέβα» – Εκπροσωπεί την Ελλάδα
Πριν από 2 εβδομάδες

